Język francuski ma to do siebie, że jest super sexy i niemalże każdy chciałbym w nim mówić. Jednak ma on opinie, że należy do super trudnych. I już to powoduje, że nam się odechciewa go uczyć. Muszę przyznać, że jest to bardzo mylne. To trochę tak jak powiedzieć, że Francja to Paryż i Lazurowe Wybrzeże! […]

Byłam ubrana w bladoróżową podkreślająca to i owo sukienkę, buty na bardzo wysokim obcasie. A że byłam na lekkim rauszu to chodzenie i tańczenie na nich nie sprawiało mi najmniejszego problemu. A ten kto widział mnie jak tańczę to wie, że jestem lwica parkietu i żadne buty mi nie straszne!

Fleja taką ksywę dałam chłopakowi z Tindera. A dlaczego to dowiecie się czytając ten tekst. Na Tindrze zaprezentował się za pomocą dwóch zdjęć; na plaży z gołym torsem w okularach w których odbijała się dziewczyna robiąca mu to zdjęcie.

Karolina no jesteś szczególna! Naprawdę oryginalna. A czy Ty się przypadkiem nie zgrywasz?

Są różne sposoby by zaimponować kobiecie; samochodem, kolacją za setki złoty, podróżami w dalekie miejsca, kulturą osobistą, elokwencją, wrażliwością… F wybrał film o singielkach.

Pardon, jestem Nikt! Tak mógłby się przedstawić chłopak o którym będzie ta opowieść. Świadczyło by to o jego ogromnym dystansie do samego siebie i poczuciu humoru. Za to wszystko miałby u mnie plusa. Byłby to wystarczający dowód jego inteligencji! Jednak zrobił to inaczej…

Każdy chłopak z którym ja czy moja przyjaciółka się umawiałyśmy – dostawał ksywę. Pomagało nam się połapać w tych wszystkich; Michałach, Piotrach, Krzysztofach… Starałyśmy się, by ksywa była odpowiednia do wyglądu, zachowania, wykonywanej pracy czy zainteresowania chłopaka z którym spędzałyśmy wieczór. Podkreślam wieczór.

Wigilia we Francji jest równie ważna, co w Polsce jednakże nie ma ona już aspektu religijnego. Obchodzi się ją ze względu na tradycję. Takie są moje dotychczasowe doświadczenia. Pierwszą Wigilię we Francji, którą miałam przyjemność obchodzić była w Château du Payre – od którego zaczęła się moja emigracja. Było to 5 lat temu. Jeśli jesteś […]

Z Pastis jest jak z anyżem albo go lubisz albo nie. Podobno jest on też swego rodzaju papierkiem lakmusowym za pomocą którego poznaje się Francuza. Podobno wszyscy Francuzi przepadają za pastis a obcokrajowcy nie. Oczywiście tego typu „prawdy” należy potraktować z przymróżeniem oka. Tak samo jak ta, że wszyscy Polacy piją wódkę… Jedno jest pewne […]